Vasquida García foi unha sanadora galega que viviu no século XVI nas proximidades de Pontevedra, coñecida polas súas prácticas como menciñeira e polas propiedades curativas que atribuían ás herbas medicinais coas que traballaba. Nun tempo marcado pola desconfianza cara ás prácticas populares de curación e pola forte intervención da Inquisición na vida social e relixiosa, a súa actuación chamou a atención das autoridades relixiosas, que a consideraron sospeitosa de “maxia” e “bruxaría”.
Tras ser detida e sometida a interrogatorios, Vasquida chegou a autoinculparse baixo presión, afirmando ter pactos co demo, algo que acabou agravando a súa situación xudicial. En 1579 foi levada diante do Tribunal da Inquisición de Santiago de Compostela, negou as acusacións en xuízo e foi finalmente condenada por “supersticións, conxuros e bruxaría”, sendo represaliada severamente e queimada na fogueira. A súa memoria foi recuperada como parte da iniciativa de visibilización de mulleres galegas relevantes, cunha rúa en Pontevedra que leva o seu nome en recoñecemento simbólico da súa historia e da pegada das mulleres na memoria colectiva.