María Soliña foi unha veciña de Cíes (Pontevedra) que pasou á historia por ser procesada e condenada durante a época da Inquisición Española por suposta bruxaría a comezos do século XVII. Despois do ataque dos piratas turcos e berberiscos á Coruña en 1617, sufrindo a destrución de bens e perdas na familia, foi detida pola Inquisición pola acusación de practicar artes de bruxaría, cargos que se inscribían nun contexto social onde as mulleres foron frecuentemente acusadas de fenómenos que se consideraban perigosos ou “heréticos”. O seu proceso, repleto de testemuñas e declaracións, ilustra as dinámicas de medo, superstición e control social propias dese tempo.
A pesar das duras circunstancias e da violencia institucional que sufriu, a figura de María Soliña converteuse con posterioridade nun símbolo da represión sufrida por mulleres acusadas de bruxaría e da persecución social e xudicial que afrontaron en épocas de conflito e incerteza. A súa memoria foi recuperada e reivindicada, especialmente no ámbito cultural galego, como exemplo histórico da persegución de mulleres e como referente das consecuencias dos procesos inquisitoriais sobre persoas sen defensas fronte ás institucións de poder.