Exeria foi unha viaxeira e cronista do século IV coñecida pola súa extraordinaria viaxe de peregrinación pola Terra Santa e outras zonas do Imperio romano, un feito pouco habitual para unha muller daquela época. A súa obra, o chamado Itinerarium Exeriae ou Peregrinatio Exeriae, é un relato detallado das súas experiencias, os lugares santos que visitou, as prácticas de culto que observou e as impresións que lle suscitou o contacto con comunidades cristiás de distintas rexións. O texto, escrito en forma epistolar, constitúe un dos documentos máis valiosos para coñecer a vida relixiosa e as tradicións do cristianismo primitivo desde o punto de vista dunha peregrina, e destaca pola profundidade das súas descricións e pola sensibilidade coa que transcribe o seu propio achegamento espiritual.
O testemuño de Exeria non só ten un valor haxiográfico e xeográfico, senón tamén historiográfico e social, porque ofrece unha das primeiras voces narrativas que se conservan escritas por unha muller viaxeira na Antigüidade. A súa libreta de viaxe proporciona información inédita sobre a liturxia, as festas relixiosas e os rituais das comunidades cristiás do seu tempo, así como sobre a rede de comunicacións e camiños que facilitaban os desprazamentos longos naqueles séculos. Por iso, Exeria é hoxe considerada un referente histórico clave para entender a experiencia das mulleres nos movementos relixiosos e as viaxes de longa distancia no mundo antigo, así como pola importancia documental do seu relato.