Pepa a Loba é unha figura mítica e lendaria da historia de Galicia, representada como unha bandoleira que, segundo a tradición oral, protagonizou as súas andanzas ao longo de finais do século XIX. Aínda que non existe documentación histórica incontrovertible sobre a súa vida, numerosos contos e relatos populares espallados por toda Galicia falan dunha muller que dirixiu a súa propia gavela de ladróns e asaltou camiños, asaltando supostamente a caciques e cregos, e converténdose nun personaxe de ficción e mito que lembra a figuras semellantes do bandolerismo europeo.
A súa lenda transcendeu a tradición oral e influíu tamén na literatura e na cultura galegas: escritores como Emilia Pardo Bazán ou Ramón María del Valle-Inclán deron ecos ao bandolerismo galego en obras do século XIX, e en décadas posteriores Pepa a Loba foi recuperada en novelas e mesmo referencias musicais —coma no álbum A cuadrilla de Pepa a Loba do grupo Heredeiros da Crus— como símbolo de rebelión e de presenza feminina forte no imaxinario colectivo.