Isabel Barreto foi unha navegante e exploradora do século XVI lembrada como unha das primeiras mulleres en ostentar o rango equivalente ao de almirante na historia da navegación. Durante a gran época das exploracións españolas no océano Pacífico, participou xunto ao seu marido, o navegador Álvaro de Mendaña, na ambiciosa expedición que partiu de Perú en 1595 en busca das illas Salomón, chegando a descubrir e cartografar arquipélagos como as Marquesas antes de que Mendaña morrese de enfermidade. Como líder da flota e da expedición, asumiu o mando nun momento crítico, guiando os navíos cara ás Filipinas e demostrando un carácter decidido e capacidade de mando pouco frecuentes para unha muller naquel tempo.
A súa figura histórica destaca pola súa coraxe e pola súa ruptura dos roles tradicionais de xénero nas empresas marítimas e coloniais do seu tempo. Tras a expedición ao Pacífico, Isabel continuou navegando e vivindo en diversos territorios do Imperio español, participando en novas empresas e defendendo os seus dereitos sobre as terras e liderados que asumira. A súa vida, en parte envolta en controversia e matices, representa un exemplo extraordinario de presenza feminina activa nas grandes travesías e desafíos da era dos descubrimentos, deixando un legado que reescribe —en grande medida— o papel das mulleres na historia naval e exploradora.