Francisca Herrera Garrido foi una escritora e narradora galega que destacou pola súa produción literaria no contexto do Rexurdimento galego e pola súa importancia como das primeiras mulleres que formaron parte activa da literatura en lingua galega e castelá no cambio de século. A súa obra abarcou novelas, contos, retratos e escritos que combinan a visión psicolóxica dos personaxes co retrato social e moral da súa época, aproximándose a temas como a moralidade, as pasiones humanas e as transformacións sociais que a Galicia e España estaban vivindo. A súa escritura, rica en detalles e reflexións, foi moi valorada na Galicia daquel tempo e recibiu recoñecementos e valoracións por parte de críticos e institucións.
Ademais de ser unha autora de éxito e recoñecida pola súa voz propia no panorama literario, Herrera Garrido foi tamén unha muller que rompeu barreiras de xénero ao facerse un oco nunha escena cultural dominada polos homes; a súa carreira demostra a presenza e contribución feminina no proceso de consolidación da literatura galega moderna, e o seu papel converteuna nun referente para posteriores xeracións de escritoras e lectoras que viron na súa obra un exemplo de creatividade e pensamento crítico.