Isabel Zendal foi unha enfermeira galega que tivo un papel fundamental na Real Expedición Filantrópica da Vacina, a primeira misión sanitaria internacional da historia, promovida entre 1803 e 1806 para levar a vacina contra a viruela aos territorios ultramarinos do Imperio español. Como rectora do Orfanato de la Caridad de A Coruña, foi a encargada de coidar aos 22 nenos —algúns deles portadores vivos da vacina— durante a longa travesía en que se transmitía o virus atenuado de brazo en brazo, unha técnica vital para manter a eficacia da inmunización sen medios de conservación en frío. O seu traballo de coidado, organización e protección dos máis vulnerables foi esencial para o éxito da misión e para a posta en marcha dunha campaña de saúde pública que salvou miles de vidas en América e Asia.
A Organización Mundial da Saúde recoñece a Isabel Zendal como a primeira enfermeira en misión internacional polo seu compromiso e delivery na expedición sanitaria, un logro que rompeu barreiras de xénero nun contexto científico e médico dominado por homes e que a converte nun referente histórico da profesión. Tras a expedición non regresou a España e permaneceu en nova España (México), onde deixou un legado de dedicación e vocación humanitaria que hoxe se lembra non só na historia da enfermaría, senón tamén en recoñecementos contemporáneos como premios e institucións que levan o seu nome en honra da súa contribución á saúde pública.